
Postać
Zbigniew Kosmowski
1927–1947
Uczeń poznańskiego Gimnazjum św. Marii Magdaleny i działacz powojennej konspiracji. W czasie okupacji związał się z Armią Krajową w Nowym Sączu, a po przyjeździe do Poznania wstąpił do niepodległościowego Konspiracyjnego Związku Młodzieży Wielkopolskiej. 23 stycznia 1947 r., wykonując rozkaz likwidacji Jana Stachowiaka, instruktora Związku Walki Młodych uważanego w organizacji za konfidenta UB, zwabił go wraz z Bogdanem Dybizbańskim w ruiny klasztoru bernardynów. Według ustaleń śledztwa Dybizbański uderzył ofiarę kolbą pistoletu, a Kosmowski zadał ciosy nożem. Obaj zostali zatrzymani dzień po znalezieniu ciała. Po brutalnym śledztwie UB i błyskawicznym procesie pokazowym 30 stycznia 1947 r. skazano go na karę śmierci. Bolesław Bierut odmówił łaski i 15 lutego 1947 r., tydzień przed ogłoszeniem amnestii, wyrok wykonano. Kosmowski miał 19 lat. Ciała nie wydano rodzinie i do dziś go nie odnaleziono. 24 czerwca 1997 r. Sąd Wojewódzki w Poznaniu unieważnił wyrok, uznając, że motywem czynu była obawa przed dekonspiracją organizacji walczącej o niepodległy byt państwa.