
Postać
Galeazzo Ciano
1903–1944
Włoski polityk i dyplomata, zięć Benita Mussoliniego i minister spraw zagranicznych faszystowskich Włoch, rozstrzelany z wyroku sądu, któremu przewodniczył reżim jego teścia. Syn admirała i faszystowskiego dygnitarza Costanza Ciano, zaczynał karierę w dyplomacji; w 1930 r. poślubił ulubioną córkę Duce, Eddę, co otworzyło mu drogę na szczyty władzy. W 1936 r., mając 33 lata, objął ministerstwo spraw zagranicznych i uchodził za następcę Mussoliniego. Podpisał w 1939 r. sojusz wojskowy z Niemcami, choć wobec Hitlera pozostawał nieufny i próbował odwlec przystąpienie Włoch do wojny. Gdy wojna zaczęła się przegrywać, w lutym 1943 r. został odsunięty z ministerstwa. W nocy z 24 na 25 lipca 1943 r., jako członek Wielkiej Rady Faszystowskiej, zagłosował za wnioskiem, który doprowadził do obalenia teścia. Po upadku reżimu uciekł z rodziną do Niemiec, licząc na pomoc w dalszej podróży, lecz Niemcy wydali go odrodzonym faszystom. W styczniu 1944 r. stanął w Weronie przed sądem jako „zdrajca” i został skazany na śmierć. Mussolini nie ułaskawił zięcia mimo błagań córki. 11 stycznia 1944 r. Ciano został rozstrzelany strzałami w plecy, jak przewidywano dla zdrajców. Dzienniki, które Edda przemyciła do Szwajcarii, opublikowano po wojnie; należą do najważniejszych źródeł do historii faszystowskich Włoch.